foto8.jpg

Hilco Boessenkool.

 

Met een vragende glimlach loopt Hilco voor aanvang van de wekelijkse repetitie mee voor het interview.
Jannie Roo is geïnteresseerd en loopt gezellig mee naar de ruimte naast ons "pauze onderkomen".
Hilco en ik moeten eerst Jannie uitleggen wat we van plan zijn en haar richting de repetitieruimte begeleiden. Omkijkend vertrekt ze met een veelzeggende blik.

Wij kunnen aan ons vraaggesprek, interview beginnen en Hilco vertelt dat hij in Rouveen woont bij Moeders in de boerderij en dat broer Klaas met zijn gezinnetje daar ook woont.
Geboren op zeventien augustus 1978 en eenenveertig jaar op de teller.
Ik vraag Hilco of hij nu een echte Staphorster of Rouvener is. Het antwoord is heel duidelijk. "Ik ben Rouvener, en het verschil met Staphorst is, dat in Rouveen men minder streng is". Op de vraag wat dat inhoudt, legt Hilco uit dat het met het geloof heeft te maken.

Geboren in Rouveen en zijn schoolloopbaan brengt Hilco in Meppel door op de Mackayschool. Lachend halen we mooie herinneringen op, o.a. Het Kerstspel met levende have, als schaapies en een pony. Zelfs de naam herinnert Hilco zich nog van deze makke viervoeter.
Op twintig jarige leeftijd het onafwendbare afscheid van school en een vervolg op zorgboerderij Refaja in Echten bij boer Anne. Momenteel druk met het opruimen van de herfstbladeren en in de zomer  werken op de Kobota. Vragende blik mijnerzijds wordt beantwoord met een heldere uitleg. Een Kobota is een kleine tractor met een blooter. Met deze combinatie maait Hilco gras. Het gras wordt niet opgeraapt, maar blijft fijn versnipperd achter als bemesting.

Hilco helpt ook met het opfokken van kalveren, die na verloop van tijd verkassen naar de buurman. Als ze groot zijn worden het melkkoeien.
Houtkloven staat ook op het dagelijkse programma. Je kunt er maar druk mee zijn, en gelukkig vindt Hilco zijn werk machtig mooi.
Als hobby besteedt Hilco veel tijd aan het programma Farmer. Is een spel gebaseerd op alles wat zich afspeelt op en rond de boerderij. Een groter plezier kun je hem niet doen met als achtergrond het opgroeien op een boerderij. Gras inzaaien, werken met de cultivator, ploegen en tractorrijden, alles is mogelijk. Maar ook de Altiband maakt onderdeel uit van zijn vrijetijdsbesteding.

Elke woensdagavond naar de repetitie, waarbij Moeder en Henk om de week optreden als chauffeur voor de deelnemers uit Staphorst en Rouveen. Mooi geregeld,Hilco.
De trommel heeft Hilco lang bespeeld en nu worden de drie trommels naast elkaar op een standaard bewerkt. Het dure woord is een rontoton. Een pracht instrument. Wij beschikken over twee van deze instrumenten , die Hilco en Björn bespelen.
Optredens vind ik ook mooi maar bij het vijfenveertigjarig jubileum in de Poele was ik wel wat zenuwachtig. Dat kwam door het lied van Jannes dat ik mocht zingen: "Een beetje meer". Begrijpelijk dat zenuwen meespeelden, maar het ging hartstikke goed. Een dikke duim.

Af en toe mag er wel wat zachter gespeeld worden, want anders kom ik er niet bovenuit als ik mijn favoriete lied ga zingen.
In de pauze zit ik aan tafel met Harry, Marloes en Gerben, dan kletsen we wat bij met een kop koffie. Vandaag een traktatie erbij omdat Jinny als bestuurslid haar verjaardag viert.
Het voorkeursrecept  bij eten wordt een broccolistamppot schotel met vlees, door Moeders klaargemaakt met als toetje en kop yoghurt. Klinkt goed Hilco en complimenten aan de kok. Pizza en en patatje met frikadel scoren ook hoog.

Hilco droomt er wel eens van om een boerderij te runnen met alles er omheen, hij wil dan ook chauffeur op een grote tractor zijn. Een vorm van samen zingen met Ancora wil Hilco ook wel.
Wanneer we spreken over een dagje uit naar keuze, is de nieuwe dierentuin in Emmen favoriet. Moeder, Klaas en Gerwin worden ook uitgenodigd.
Op de vraag wanneer Hilco voor het laatst gelachen heeft, "Nu, omdat ik Ancora leuk vind en graag met hun wil zingen".
Op de slotvraag of Hilco ook wat zenuwachtig was voor dit vraaggesprek is het antwoord kort en helder: "Nee, ik ken je toch".

Een mooie afsluiting Hilco.

 

 

 
 

Jan van der Boon

 

 

Als Jan meeloopt naar de ruimte naast ons koffielokaal, verontschuldig ik me voor het feit dat ik twee geleden deze afspraak maakte en niet op de repetitie was.
Jan lacht en zegt: "Je had het wel beloofd, maar dat geeft niks hoor". Een korte trip naar de dochter was hier debet aan.
Ik vraag Jan naar zijn geboortedatum en zonder aarzelen noemt Jan de datum van zeventien april 1965. Wil je ook mijn geboorteplaats weten?  "Ommen, maar daar is nu alles heel erg veranderd, vergeleken met toen".
Vroeger kon ik er veel wandelen, maar door de nieuwbouw kan dat niet meer". "Ik heb er vijf jaar gewoond en toen verhuisd naar 't Polletje in Olst, daarna naar Kampen naar wonen in de Reeve.

Als ik Jan vertel dat ik daar een zomer een zaterdagmiddagactiviteit verzorgde, vraagt Jan:  "Dan ken je die en die ook wel". Vanuit Kampen gaat Jan de IJsselbrug over en neemt zijn intrek in Huize Meerburg in IJsselmuiden, ik was toen negen jaar. Vanuit IJsselmuiden op pad naar Zuidwolde naar woonvorm de Marke. Hier heb ik een eigen kamer. "Weet je Frans, ik kwam er op zestien april in, en op zeventien april ben ik jarig" . Er is toen voor mij gezongen. Tegenwoordig woon ik  in de Beatrixlaan en ben eg tevreden.
Jan lacht als ik zeg dat hij de kunst van het verhuizen wel onder de knie heeft.

Overdag werkt Jan bij het bedrijf Stark, een bedrijf dat voor defensie werkt en voedselpakketten levert.
Als hobby aan de orde komt als vrijetijdsbesteding begint Jan te glunderen. Enthousiast vertelt hij over zijn modeltreinen, de bekende merken Fleischmann n Märklin zijn vertrouwde namen voor Jan. Op zijn slaapkamer heeft hij een opstelling met talloze treinen en wagons. "Niet te tellen zoveel".
Muziek maken bij de Altiband wordt genoemd, omdat het maken van muziek leuk is, en zeker de vast plaats achter de grote trom. Past ook wel een beetje bij het postuur van Jan.
Optredens kijkt Jan naar uit en het grote feest in de tent in Pesse met René Karst en Jannes staat vers in het geheugen.

De gezelligheid en de lol die we met elkaar hebben en met Bert Koster zijn belangrijk voor Jan.
Ik noem nog even het optreden op de verjaardag van Jan in Zuidwolde een paar jaar geleden. "Dat was mooi hè, met familie en de mensen van de Altiband"
Bij de Altiband hoeft niets te veranderen, maar Jan noemt de aanschaf van een aantal pauken verantwoord. "Daar zou ik wel eens op willen spelen" . Wie weet.

Op  de vraag of Jan wel eens droomt en waarover zijn we gauw klaar. "Vaak nare dromen en daar zeg ik liever niets over"
We gaan een dag op stap, en Jan mag zeggen met wie hij heel graag een dag op pad wil, waarbij ik uitleg, dat alles betaald wordt. "Ik ga zelf en ga naar het spoormuseum in Utrecht". "Ik wil ook nog wel een  lied zingen samen met Frans Bauer". "Voor de toekomst zoeken we met de leiding nog een maatje, die met mij mee wil op stap".

Ik leg Jan een moeilijke vraag voor maar die wordt snel beantwoord. "Jan, als ik zeg dat jij een kerel bent met twee gezichten, wat bedoel ik daarmee".  " Van nature ben ik opgewekt, maar dat wordt anders als er ruzie is". "Als er te hard gespeeld wordt, en ik zeg er wat van en er gebeurt niets, dan word ik boos". " Maar Frans ik heb een hekel aan ruzie".
Voorkeur voor eten gaat uit naar nasi met alles erop en eran. Moet niet scherp zijn, maar wel met sate en een ei erop. Snert staat ook hoog het lijstje maar Jan noemt wel even de gevolgen van teveel snert eten. Zijn glimlach spreekt boekdelen. Droge kwark en zure yoghurt mogen in de keuken blijven.

Jan heeft voor het laatst gelachen bij de repetitie, toen Bert Koster de boel op stelten zette.
Het optreden in de Poele een paar weken terug was een succes, "Gaaf en zoveel mensen,"

Tot slot stellen we samen vast dat Jan al een dertig jaar lid is van de Altiband en dat er voorlopig geen eind komt aan het lidmaatschap.

"Veel te mooi en te gezellig!".

Een mooie afsluiting Jan.

 

 

Jacob Feijen

 

Jacob gaat er eens voor zitten en beantwoordt vlot de vragen uit dit interview. Vindt het geen probleem dat André en ik samen de vragen stellen.
Jacob steekt van wal en vertelt dat hij een geboren en getogen Meppeler is. Een rasechte en legt meteen even haarfijn uit hoe de Meppeler bevolking in vervlogen tijden aan de naam Muggen kwamen.
Zwermen muggen bovenin de toren en de brandweer maar blussen. Mooi verhaal Jacob.
Als jong ventie naar de kleuterspeelzaal in het centrum van Meppel, vervolgens de Reestoeverschool bezocht en ken nog de namen van juf Carola (er waren er twee met die naam), Jarrice Keizer en Roelof Klaster.

Voor de opleiding M.B.O. niveau1 Groen verlegt Jacob de koers richting Zwolle. Stage lopen bij Reestmond en een leertraject bij de Rova.
In Zwolle werk hij in het groen, en doe onderhoud aan tuinen, sportparken en plantsoenen. Ik ga dagelijks met met eigen auto naar het werk. Een rode Lada Festa rij ik. Niet op diesel maar op benzine.
'S Morgens vroeg uit de veren en rond de klok van half zeven ga ik op pad en tegen het eind van de middag weer richting Meppel. "Goed bezig Jacob!"

Ik ben lid van de Altiband omdat muziek leuk is en de gezelligheid bij de repetities en af en toe wat zeuren maken de woensdagavonden tot een gebeuren waar naar wordt uitgekeken.
Ik heb een vrolijk karakter en als iets tegenzit, dan kun je dat wel aan mij merken. Dan trek ik me terug. Met mijn ouders kan ik wel en goed overleggen, als er wat speelt waar ik moeite mee heb.
Jacob woont nog thuis, maar het goede nieuws is dat zelfstandig wonen in de Koedijkslanden binnenkort gaat plaatsvinden. In december de sleutel ophalen en dan het appartement opknappen en gezellig maken.

André en ik schatten in dat je ouders aan het schilderen en behangen moeten. Een mooie stap vooruit Jacob, en mooi dat je terug kunt vallen op je ouders als je hulp nodig hebt.
Als supporter van Ajax (en een echte supporter) vandaag nog gelachen om een filmpje over Feijenoord. Het verlies van afgelopen weekend met vier tegen nul bij Ajax hakt erin.
Soms denkt Jacob dat hij het zogenaamde zwarte schaap is, omdat familie banden heeft met Rotterdam Zuid. En daar wonen de echte Feijenoord aanhangers. Op de vraag of Dick Advocaat de problemen kan oplossen na vertrek van Jaap Stam komen we er met elkaar niet uit.

We vragen Jacob waarvoor we hem 's nachts wakker mogen maken. Het antwoord is duidelijk: "Liever niet, want ik heb mijn slaap wel nodig". Heb ik niet genoeg geslapen dan heb ik een kort lontje en soms ben ik dan chagrijnig.
Voor de duidelijkheid, voor een cheeseburger of een stuk pizza ga ik wel even rechtop in bed zitten.
In het weekend ga ik met vrienden wel eens stappen. Björn en Deatlef gaan vaak mee en we zijn te vinden in 't Café aan het Prinsenplein. Favoriete drankje een lekker pilsje, maar niet teveel.

Op de vraag wie Jacob bewondert is het antwoord duidelijk. Mijn voorman op het werken en Bert Visser.
Mijn voorman op het werk moet alles kunnen regelen, problemen oplossen en werk vinden, hij doet dat prima.
Bert Visser is een geweldige komediant en de voorstellingen van hem die ik heb bezocht, dat is lachen.

We gaan naar de voorkeuren voor eten en Jacob is er duidelijk in. De Italiaanse keuken met pizza Margaritha op nummer en. Een patatje mayo gaat er ook wel in en als moeder in de wok spruitjes met spekkies en rode kool klaarmaakt, dan schuift Jaco graag aan.
Als hobby praten we over zijn betrokkenheid als vrijwilliger bij F.C. Meo, zijn voorkeur over boeken die betrekking hebben op de Tweede Wereldoorlog en stappen met vrienden.
Tijd tekort Jacob.
We beëindigen dit vraaggesprek en Jacob vindt dat het vlot en goed is verlopen.

Daar sluiten André en ik ons graag bij aan.

Willy Nagelhout

 

 

Willy gaat er eens makkelijk voor zitten en voelt zich helemaal thuis. Als ik uitleg waarvoor we aan tafel zitten voor een interview is het antwoord helder " Dat heb ik al gehoord".
We steken van wal met de vraag waar Willy is geboren, "Ik ben geboren in Ommen op negentien april 1964". We komen er niet uit of Ommen ook de woonplaats is van Reinier Paping, de winnaar van de legendarische Elfstedentocht in 1962 of 1963.

"Toen ik drie jaar was zijn we verhuisd naar Dalfsen naar de Slenderbroekenweg. Die weg ligt tussen Heino en Dalfsen. Tot mijn dertiende jaar ging ik naar De Brug in Zwolle, en daarna naar het V.S.O. De Boog. In 1993 verhuis ik naar Dalfsen en ging aan de slag met werken bij de Wezel, dat heet nu Team. Daar werk ik al drieëndertig jaar.
Ik verzorg inpakwerkzaamheden voor producten die het lichaam gezond houden. De producten weeg ik af in grammen en doe ze daarna in de verpakkingen. Leuk werk.

Als hobby heb ik puzzelen, liefst duizend stukjes. Het onderwerp maakt me niets uit. Maar breien en handwerken doe ik ook graag. Een trui heb ik al eens gebreid en ook veel poppenkleertjes.
De repetities en optredens van de Altiband vind ik leuk, "Even uit de dagelijkse sleur", en ik ben lid geworden in 2010. Naar de repetities en optredens hebben we twee chauffeurs, de moeder van Hilco Boessenkool en Henk Roo.

Ik woon in Staphorst en heb een eigen appartement. Als ik al zelf kook, dan doe ik dat met inductie. Alles vind ik lekker, maar wat ik niet lust is pepermunt en chocolademelk. Wel eet ik veel fruit. Gezond en lekker. Snert, hutspot en stampot lust ik graag, maar dat maakt de leiding klaar. Ik eet met heel weinig zout, want ik volg een dieet.

Als ik vraag aan Willy of ze wel eens lacht, is het antwoord klaarhelder, "Ik lach veel, ben eigenlijk altijd vrolijk". Houden zo Willy.
Het optreden in de Poele naar aanleiding van het vijfenveertig jarig bestaan van de Altiband wordt besproken.
Een leuk avond en ik vond het fijn dat er geen zanggroep bij was. We hebben het helemaal zelf gedaan en iedereen van onze groep zong mooi. Ook Ilona op de mondharmonica deed het prima.
En het was dit keer niet zo vol met mensen, ook Henk kon de auto makkelijk kwijt.

Bij de Altiband hoeft volgens Willy niets te veranderen. Veel is er al veranderd nadat de kleding is aangepast. Nu veel leuker om te zien. "Je hebt helemaal gelijk Willy, de spijkerbroeken en de shirts zijn een succes"

Glimlachend zijn we aan het eind gekomen van ons "vragenuurtje", en de muziek wacht..

 

 

Elly Seegers

 

Voorafgaand aan de repetitie vraag ik Elly of zij ook met mij een interview wil voeren. Het lijkt wel of Elly even moet blozen, maar lachend is haar antwoord bevestigend.
In de ruimte naast de kantine gaan we zitten en André schuift aan.
Elly  is geboren in Meppel aan de Hoogeveenseweg en heeft altijd in Uffelte gewoond. In Zwolle heeft Elly de Enkschool bezocht en vandaar koers gezet naar de Reestoeverschool.
De Rechterenschool is het volgende station en bij het noemen van de leerkrachten Gerrit Brink en Jan Wijngaarden komen de herinneringen boven.

Vanuit de Rechterenschool wordt stage gelopen bij het werkvoorzieningsschap Reestmond en in dienst gekomen in het jaar 2002. Trots vertelt Elly dat ze vandaag, dertig oktober, zeventien jaar werkzaam is bij Reestmond.
Voor Talens Tools zet Elly houten gereedschap in elkaar. Paalslagers, bezems, nagelborstel en noem maar op.
De Altiband vindt Elly gezellig, er is tijd voor een geintje en veel soorten muziek speelt Bert Koster. Naast de sambaballen wil ik ook wel een keer een trommel proberen.

Druk heeft ze het met haar hobbies. Bij F.C. Meo 2 speel ik als verdediger en onze trainers zijn Gea Vroege en Rein Wever. Afgelopen winter zijn we kampioen geworden in Zwolle, een groot feest.
Bij Trebokama zwem ik op de maandagavond, veel conditietraining met baantjes trekken.
Elly woont op de Kazerne in Meppel en heeft een eigen appartement met alles " erop en eran." Elke vrijdag kook ik met de leiding en mijn lievelingseten is lasagna en patat met mayonaise en een kroket of frikandel. Dat zal smaken Elly.

Vrienden en vriendinnen heb ik bij de Altiband, ik kan met iedereen goed opschieten, maar Jacco, Björn en Jacob zijn speciaal.
Als muziekliefhebster bewonder ik Jannes. Heb hem gezien en gehoord bij optredens maar Bert Koster ook.  Kan goed spelen op zijn keyboard en maakt grapjes. Maar hij kan als we een nieuw nummer instuderen ook heel streng zijn.
Op vakantie ben ik met F.C. Meo in Duitsland geweest maar ook in België, Oostenrijk en Engeland. Ik heb geen paspoort maar wel een I.D.kaart. Wij hebben daar wedstrijden gespeeld en het was gezellig.

We zijn aan het eind van dit interview en Elly vond het mooi, lachend geven we elkaar de hand en daar gaat ze, op weg naar het tweede deel van de repetitie.

"Bert Koster wacht op mij!!"

Webdesign Calimo webdesign